perşembe perişanlıkmış cidden

bugün neden böyle oldu... bayadır hayatımı hiç bu kadar sorgulamamıştım, bugün yaptıklarım, yapmadıklarım ve yapmak zorunda olduklarım hakkında baya düşündüm ve o kadar çok hatamı farkettim ki kendime inanamadım. bu hatalarımı neden üzerinde düşünmeden farkedemediğimi de düşündüm ve sebep; hayatın akışa kapılmak... birtakım kararlar aldım, sabah kalktığımda pişman olacağım şeyleri yapmaktan, aklıma geldikçe sinir olacağım şeyleri yapmaktan artık vazgeçiyorum... beni istemediklerini inandığım insanların isimlerini bir kağıda yazdım ve hepsine çizgi çektim kurşun kalemle, isterlerse kendileri gelir silerler bu çizgiyi ben uğraşamayacağım artık!!! artık hoşgörülü biri de değilim ben, hoşgörü başıma en çok iş açan şey oldu bugüne kadar," aman tepki göstermiyim hoşgöriyim aman kalp kırmıyım" bunlar geçmişte kalmış yankılar beynimden, artık hakedene hakettiğini kendimden başka kimseyi düşünmeden vermeye karar verdim. artık yatakta keşke yapsaydım dediğim şeyleri hayal etmicem, bu şekilde bir sağa bir sola dönerek kıvranarak sabah olmıcak; artık "iyi ki yapmışım, haketti ama" gibi cümleler giricek literatürüme... ve günün en önemli sözü ; hayatın iplerini tekrar elime alıcam ve bırakmıcam!!!