İstiklaldeki taşlar

Geçen gün belediyede işim var, çıktım okuldan başladım yürümeye. İstiklalde yürüyorum, çok şükür birazcıkta olsa gecekondu görünümünden kurtulmuş istiklal caddesi, o bildiğimiz istiklal olmaya başlamış ( her ne kadar ağaçsız olsa da). Yeni yeni taşları koymuşlar caddenin üstüne örtü niyetine, ağaçlarda olmadığından sanki bu sefer biraz daha rahat yürünüyordu her zamanki karmaşanın aksine. Herneyse asıl mesele şu taşlar, dikkat ettim yürürken taşların ayrım çizgilerine basmamaya çalışıyorum. Küçüklüğüm aklıma geldi bir an, annem bizi Göztepe'de -şimdinin Özgürlük parkı o zamanki adıyla- BAĞ' a götürürken de aynen bu şekilde bir yoldan geçerdik, kendi kendime çizgilere basmamaya çalışırdım, bir nevi benim için oyundu bu şekilde yürümek. Belediyeye doğru yürümeye devam ederken diğer küçük takıntılarım aklıma geldi, mesala masaya konulan tabakları veya bardakları aynı hizaya dizmek veya simetrik yapmak, otobüste giderken gördüğüm araba plakalarından kelimeler türetmeye çalışmak, ders esnasında sıkıldığımda defter kağıdına sayfa boyunca simetrik resimler, şekiller çizmek gibi. İşin ilginç yanı kiminle konuşsam -aaa ben de yapıyorum bunları- felan diye tepki gösteriyor...